பன்னிரண்டு வயதில் ஆசானுடன் சமவெளியில் நடந்தோம். ஏட்டா இரயில் நிலையத்தில் உணவு கேட்டோம். நிலையத் தலைவர் மகன் சின்னம்மையால் சாகக்கிடந்தான். மனைவி கோபித்தாள். ஆசான் சவாலை விரும்பினார். குவளையில் நீர் எடுத்துப் படுக்கையை மூன்று முறை சுற்றிக் குடித்தார். இரண்டு நிமிடத்தில் சிறுவன் குணம். ஆனால் ஆசானின் முகத்தில் அதே புண்கள் தோன்றின. நான் அழுதேன். அவர் ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்தார். புண்கள் மரத்துக்குப் போயின. பின் மறைந்தன. பெரியோர் பிறருக்காகத் துன்பத்தை இன்பமாகக் காண்கிறார்கள். தனி மன எல்லை விரிந்து அண்ட உணர்வாகும்போது அது துன்பமில்லை. குணப்படுத்தும் சக்தி ஒரே மூலத்திலிருந்து ஓடுகிறது. குணப்படுத்துபவன் தன்னை நினைத்தால் அந்த ஓட்டம் நின்றுவிடும்.