கர்வால் மலைகளில் இரவு ஏழு மணி. மரச் செருப்பு. வெளிச்சம் இல்லை. குன்றின் விளிம்பில் நழுவினேன். விழும் தருவாயில் வெண்ணிற ஆடை அணிந்த உயரமான முதியவர் தூக்கினார். இது புனித இடம். நீ பாதுகாக்கப்படுகிறாய் என்றார். குடிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார். திரும்பி நன்றி சொல்ல, அவர் இல்லை. உள்ளே இருந்த சாது அழுது சொன்னார். ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன் என்னையும் அதே இடத்தில் அதே முதியவர் காப்பாற்றினார். நாங்கள் அவரை சித்தபாபா என்கிறோம். ஒன்றுமில்லாதவனை இறைவன் காக்கிறான். பின்னர் அந்தச் சிறிய சிவன் கோயில் ஆறு நூற்றாண்டுகளாக அங்கேயே நிற்கிறது. அதைப் பெரிதாக்க முயன்றபோது பாம்புகளும் கனவும் தடுத்தன.