காஷ்மீர் அமர்நாத் யாத்திரையில் ஒரு இளம் சித்தரைச் சந்தித்தேன். இருபது வயது. கௌபீனம் மட்டும். பன்னிரண்டாயிரம் அடி உயரத்தில் வெறுங்காலில் நடப்பார். எட்டு முதல் பத்து மணி நேரம் இமைக்காமல் அமர்ந்தார். தியானத்தில் இரண்டரை அடி மிதந்தார். நாங்கள் நூலால் அளந்தோம். மிதத்தல் ஆன்மீக இலக்கு அல்ல. பிராணாயாமத்தின் அடையாளம். அவர் உபநிடத மந்திரம் சொல்லிப் பாடம் தந்தார். இந்திரியங்கள் அடங்கி, மனம் ஒருமுகமாகி, மயக்க நினைவுகள் எழாதபோது சாத்விக அமைதி பிறக்கும். அதுவே உயர்ந்த ஞான நிலை. தியானமும் பற்றின்மையும் இரு திறப்புகள். அவர் ஏழு நாள் உடன் இருந்தார். பிறகு மலைகளில் மறைந்தார்.