நேபாளம் நோக்கித் தனியாக நடந்தேன். மாலை ஒரு சிறிய குகையில் படுத்துக்கொண்டேன். மூன்று புலிக் குட்டிகள் என் மீது பாய்ந்து தாயைப் போல் நினைத்து உரசின. சில நிமிடம் தடவினேன். எழுந்தபோது தாய் புலி வாயிலில் நின்றது. முதலில் தாக்கும் என்று அஞ்சினேன். உள்ளே இருந்து ஒரு உணர்வு வந்தது. இந்தக் குட்டிகளைப் புண்படுத்த எண்ணம் இல்லை. அது விலகினால் நான் வெளியேறுவேன். போர்வையையும் நீர்க்குவளையையும் எடுத்தேன். தாய் புலி பின்வாங்கியது. நான் வெளியேறினேன். பதினைந்து கெஜம் சென்றதும் அது உள்ளே குட்டிகளுடன் இணைந்தது. விலங்குகள் வன்மத்தையும் அச்சத்தையும் முகர்ந்து அறியும். வன்மம் இல்லை என்றால் அவை அமைதியாகும். மனிதன் மனிதனை ஆபத்தில் கைவிடலாம். விலங்கு அரிதாகவே கைவிடும்.