சிறு வயதில் புலிகளுக்கு அஞ்சவில்லை. கங்கையை நீந்திக் கடந்தேன். ஆனால் பாம்புக்கு மட்டும் அச்சம் இருந்தது. அதை ஆசானிடமும் மறைத்தேன். தியானத்தில் கண்களைத் திறந்தால் முன்னால் நாகப்பாம்பு. ஓடினேன். தென்னிந்தியக் கோயில் குடிலில் பல நாகங்கள் நடுவே இரவு முழுதும் அமர்ந்தேன். பயம் போகவில்லை. ஆசான் காட்டில் அமைதி நோன்பு வைத்தார். விடியற்காலையில் இலைகள் எடுக்கச் சொன்னார். இருளில் ஒரு நாகத்தைக் கையில் தூக்கினேன். நடுங்கினேன். அவர் சொன்னார். இதை அன்புடன் பார். பாம்பு சுத்தமான உயிரி. அது தற்காப்பில் மட்டுமே கடிக்கும். மனிதன்தான் தினமும் கோப விஷத்தைப் பிறர் மீது வீசுகிறான். ஒரு உடலின் விரல்கள் கண்ணைக் குத்தாது. எல்லா உயிர்களும் ஒன்று என்று உணர்ந்தால் அச்சம் அடங்கும். அன்று முதல் பாம்புக்கு அஞ்சவில்லை.