ஆக்ராவில் தொண்ணூற்று மூன்று அகவை சூபி அன்னை நிர்வாணமாக ஒரு தர்காவில் வாழ்ந்தார். இரவில் உறங்கமாட்டார். நள்ளிரவு பன்னிரண்டு முதல் ஒன்று வரை அவரைச் சந்திப்பேன். மக்கள் உலகக் கிண்ணத்தை நிரப்பக் கற்றனர். இதயக் கிண்ணத்தை நிரப்ப யாரும் அறியார் என்றார். இறைவனைச் சந்திக்க எளிது. இந்த உலகிலிருந்து பிரிந்து அன்புக்கு இணை. உன் ஆன்மாவைக் காணிக்கை ஆக்கு. பிறகு செய்வதும் அறிவதும் இல்லை என்றார். ஒரு நாள் புன்னகையுடன் உடலை விட்டார். இதயத்திலிருந்து ஒரு ஒளி விண்மீன் போல் வானை நோக்கிச் சென்றது. பன்னிருவர் கண்டோம். அவர் இன்னும் இதயத்தில் இருக்கிறார்.