மலைகளில் நான் ஒரு வேளை உணவே உண்பேன். ஒரு நாள் உணவு முன் அமர்ந்திருந்தபோது ஆசான் வந்து சொன்னார். காத்திரு. ஒரு முதிய சந்நியாசி வந்துள்ளார். உன் உணவை அவருக்கு அளி. நான் பசியுடன் வாதிட்டேன். அவர் சொன்னார். நீ சாகமாட்டாய். கட்டளையாக அல்ல, அன்பின் காணிக்கையாகக் கொடு. இறுதியில் அவர் கட்டளையிட்டார். நான் கால்களைக் கழுவி உணவை அளித்தேன். அந்த முதியவர் நான்கு நாட்களாக உண்ணவில்லை. அவர் ஆசி கூறினார். உணவு உன் முன் வரும்வரை நீ பசியை உணரமாட்டாய். அன்று முதல் சிறுவர் போன்ற பேராசை என்னை விட்டு நீங்கியது. சுயநலத்துக்கும் தன்னலமின்மைக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய கோடு. அதைக் கடந்தால், பிறருக்குச் செய்வதே மிக உயர்ந்த மகிழ்ச்சி.