பதினேழு வயதில் எண்பத்தைந்து வயது முனிவரைச் சந்தித்தேன். உடல் அழகு. அவர் மறுநாள் உடலை விடப் போவதாகச் சொன்னார். நான் தற்கொலை என்றேன். அவர் சொன்னார். பழைய புத்தக அட்டையை மாற்றுவது புத்தகத்தை அழிப்பதல்ல. ஐந்து மணிக்கு ஓம் என்று பாடி அமைதி. நாங்கள் உடலைத் தூக்க முடியவில்லை. சூரிய உதயத்துக்கு முன் உடல் தானே மிதந்து கங்கையில் அமிழ்ந்தது. அன்று முதல் அதிசயத்தை மறுக்கவில்லை. பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையே தெரியும் கோடு சிறியது. தெரியாத பகுதி பெரிய வாக்கியம். அதற்கு முற்றுப்புள்ளி இல்லை. யோகி உச்சந்தலை வாயில் வழியே உடலை விடுகிறார். அப்போது உணர்வு தொடர்கிறது. மந்திரம் இறக்கும்போது தீபமாக நிற்கும். இறப்பு வலி அல்ல. இறப்பு பயம் தான் வலி.